Πάλι;

Κάποιες φορές είναι εφιάλτης και ξυπνάς, άλλες φορές πάλι θες να είναι εφιάλτης, μα δεν ξυπνάς με τίποτα. Εκεί που νομίζεις πως πέρασε το άσχημο κάτι χειρότερο συμβαίνει.

Αναρωτιέμαι... Τι λες σε μια μάνα που έχασε το παιδί της;

Τα λόγια δεν υπάρχουν... Καλό ταξίδι ξάδελφε. Ό,τι κι αν έχει γίνει τελικά, όποιες κι αν είναι οι απαντήσεις στα τόσα αναπάντητα ερωτήματα, να αναπαυθεί η ψυχούλα σου.

(κι όπως είπα και παλιά, πολύς θάνατος για τόσο μικρό διάστημα)

Μου λείπεις...

Μου λείπεις... Σε κάθε σκέψη, σε κάθε κίνηση, σε κάθε κουβέντα. Μου λείπεις όταν βγαίνω από το σπίτι και θέλω να σε δω. Μου λείπεις όταν γυρνώ πίσω. Μου λείπεις όταν η ζωή προχωράει. Δε σε ξεχνώ. Συνεχίζω και συνεχίζω καλά. Θα ήσουν περήφανη. Θέλω να είσαι περήφανη. Χαμογελάω και ζω και συνεχίζω, αλλά μου λείπεις. Πιο πολύ από ότι πίστευα πως είναι δυνατόν. Δεν κλαίω, ούτε δακρύζω πια στη σκέψη σου. Συνήθως χαμογελάω. Με αυτό το χαμόγελο που κρύβει όλα τα συναισθήματα μέσα του. Χαρά, λύπη, νοσταλγία, αναμνήσεις, αγάπη. Ξέρω πως πάει η ζωή και πως είναι ο κύκλος, μα μου λείπεις. Κι αν μέχρι τώρα πίστευα πως την απώλεια την ένοιωσα καλά, εσύ με έκανες να αλλάξω γνώμη. Με έναν περίεργα στενάχωρο τρόπο, γιατί συγχρόνως μου έδωσες και δύναμη. Μου λείπεις κι ας πέρασε καιρός πολύς... Σε σκέφτομαι και σε αγαπάω :)

Είμαι ανάμεσα σε...

αυτό

αυτό

και αυτό

Άτιτλο

Ψάχνω που έκανα το λάθος... Εγώ απλώς σε κοίταξα στα μάτια, όπως κοιτάζω όλους τους ανθρώπους. Και μετά κολακεύτηκα. Και δεν ξέρω ποιον οδηγό κοίταξες, με ποιες γυναικείες οδηγίες, αλλά το ότι δε σε απορρίπτω δε σημαίνει ότι πεθαίνω για σένα. Μπορεί απλώς να σημαίνει πως δε μου είσαι αδιάφορος και θέλω να σε γνωρίσω παραπάνω. Υπάρχουν κάποιοι έρωτες που γεννιούνται κεραυνοβόλα και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που χτίζονται. Αν δεν έχεις την υπομονή να χτίσεις, τότε μάλλον ο άλλος δε σε ενδιαφέρει τόσο, όσο θες να δείχνεις. Το ραντεβού που θα βγούμε κάπου έξω, θα πάμε μια βόλτα, θα με πας στο σπίτι μου και στο καληνύχτα θα φιληθούμε είναι σενάρια ταινίας. Βγήκαμε μια φορά, μέχρι χτες δε μου μιλούσες και δεν είσαι ο κεραυνοβόλος μου έρωτας. Δε θα σε φιλήσω με τη μια. Αν σου αρέσω όπως λες διεκδίκησε με. Βγήκαμε και την κουβέντα την άνοιγα κυρίως εγώ, εσύ μιλούσες μονολεκτικά. Εγώ! Ο πιο κλειστός χαρακτήρας του κόσμου. Πως με κερδίζεις έτσι; Κάνε με να σε γνωρίσω. Κάνε με να περνάω καλά μαζί σου. Εσύ κοιτούσες την ώρα για να φύγουμε... Όλα αυτά μετράνε. Για να μην αφήσω απέξω βέβαια ότι ό,τι έκανες, το έκανες σχεδόν 3 μήνες μετά. Ναι λοιπόν, ξενέρωσα και μου δημιουργήθηκαν αμφιβολίες. Δεν ξέρω τι περίμενες και τι ήθελες, ξέρω μόνο πως εγώ δεν πέρασα κάποιο λάθος μήνυμα. Η χρονοκαθυστέρηση, λυπάμαι, αλλά επηρεάζει. Το να φεύγεις όταν όλα δεν πάνε όπως τα ονειρεύτηκες, λυπάμαι, αλλά επηρεάζει. Το να με βλέπεις και να μη μου λες καλά-καλά ένα γεια, λυπάμαι, αλλά επηρεάζει. Μην περιμένεις λοιπόν μετά να με βρεις όπως με άφησες. Σίγουρα θα έκανα κι εγώ λάθη και σίγουρα κουβαλάω κάποιες ανασφάλειες και κάποιες φοβίες που δεν θα έπρεπε, αλλά εδώ δε νομίζω πως έχω το κύριο κομμάτι ευθύνης. Και όσοι με ξέρουν, ξέρουν πολύ καλά πως ότι φταίω σε κάτι είμαι η πρώτη που με κατηγορώ. Πολλές φορές με κατηγορώ και όταν δεν φταίω. Κι εδώ λέω πως δεν φταίω... Τα συμπεράσματα δικά σου. Όχι πως ποτέ θα τα δεις όλα αυτά, αλλά εγώ τουλάχιστον τα είπα. Αν δε φοβόμουν μη με παρεξηγήσεις περισσότερο από όσο με παρεξήγησες κι αν δεν είχα το άγχος πως θα σε βλέπω τριγύρω, μπορεί και να στα έλεγα τελείως ξεκάθαρα. Για τώρα προτίμησα να σου τα δώσω σε χαμηλές δόσεις. Πραγματικά λυπάμαι για όλα. Αλλά κυρίως λυπάμαι για τις ώρες που έφαγα να προβληματίζομαι, να στεναχωριέμαι και να σκέφτομαι που είμαι λάθος.

Ασυναρτησίες

Πως τα έχω κάνει έτσι; Γιατί όλα πρέπει να είναι τόσο πολύπλοκα; Δε γίνεται τα πράγματα να είναι πιο απλά; Να υπάρχει μια ισορροπία; Πως γίνεται αυτά που δεν ήθελα να μου συμβαίνουν να τα κάνω σε άλλους; Με την διαφορά βέβαια ότι προσπαθώ να μην κοροϊδεύω κανέναν. Ακόμα κι αν αυτό κάνει την πιθανότητα να τα χάσω όλα πολύ πιο μεγάλη. Πως γίνεται τόσο καιρό να ψάχνεις για κάτι και όταν έρχεται σε σένα να μην το θες; Φταίω εγώ; Που ζητάω πάντα αυτό που δεν μπορώ να έχω; Μια φορά μόνο θέλω να νιώσω ευτυχισμένη με αυτά που μου δίνονται. Γιατί περιπλέκω τα πράγματα; Γιατί τα περιπλέκει η καρδιά; Τι νοιώθω; Τι θέλω; Τι αποφεύγω; Τι προκαλώ; Και τελικά τι είναι αυτό που ζητάω; Θέλω να χαρώ! Θέλω να αρπάξω τις ευκαιρίες που μου δίνονται και να ζήσω! Τι με κρατάει πίσω; Τι με φοβίζει; Και τελικά είναι όντως ο φόβος που με κρατά ή θα καταλήξω να πληγώνω κάποιον ίσα-ίσα για να έχω προσοχή; Πως γίνεται το θέλω να έρχεται ενάντια στο θέλω; Πως γίνεται η επιθυμία να έρχεται κόντρα στην επιθυμία; Κι αν όλα αυτά δεν βγάζουν νόημα, είναι γιατί δεν υπάρχει νόημα μες στο μυαλό μου...

Ένα χρόνο μετά

Πάει ένας χρόνος που έφυγες και η απουσία σου ανεπέστητη... Και δεν ξέρω γιατί μέσα μου παλεύουν οι τύψεις. Ό,τι κι αν ήσουν ήσουν αίμα, ήσουν συγγενής, θα έπρεπε να ήσουν δικός μου άνθρωπος. Αλλά δε νοιώθω τίποτα παραπάνω από υποχρέωση, όπως όταν ήσουν εδώ. Έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε. Όλο εγώ έπρεπε να κάνω για να είσαι εσύ ευχαριστημένος. Εσύ δεν έπρεπε τίποτα. Δεν έπρεπε να ήσουν δίπλα μου, δεν έπρεπε να ήσουν... Άστο καλύτερα. Εσύ έπρεπε και περισσότερο από μένα.

Ένα χρόνο μετά με γεμίζεις πάλι με τύψεις. Γιατί δε μου λείπεις, γιατί δε στεναχωριέμαι, γιατί δε νοιώθω τίποτα τίποτα. Νοιώθω κακός άνθρωπος, νοιώθω άσχημα, νοιώθω άκαρδη. Αλλά στην τελική, εγώ είμαι αυτή με την καρδιά, γιατί μέσα στο τίποτα που μου έδινες, εγώ ακόμα κάτι νοιώθω και ακόμα ελπίζω και εύχομαι τα καλύτερο για σένα όπου κι αν βρίσκεσαι τώρα. Ένα καλύτερο που σύμφωνα με τα πιστεύω μου δε το αξίζεις, αλλά μέσα από την καρδιά μου θέλω να το έχεις.

Ένα χρόνο μετά...

Μάσκες

Και μετά τη γιορτή...

...οι μάσκες βγαίνουν.

Πίσω από όλα

Πίσω από όλα...
...εσύ!

Ανοιχτή καρδιά

Στις καρδιές των ανθρώπων η ουσία,
μια ουσία χαμένη στο χρόνο, στο δρόμο.
Όλα βιαστικά, όλα στο πόδι.
Δε μένει κανείς, δε νοιώθει, δε βλέπει.
Τρέχουν οι άνθρωποι από εδώ και από εκεί να προλάβουν.
Να προλάβουν τι άραγε;
Να ζήσουν τι;
Τι ζεις; Τι κάνεις;
όταν δεν προλαβαίνεις καν να ακούσεις την καρδιά σου;
Όταν δεν έχεις χρόνο να κοιτάξεις τον άλλο στα μάτια;
Όταν δεν ακούς, δεν βλέπεις, δε νιώθεις;
Ποια ζωή μέσα σε καλούπια;
Δουλειά και υποχρεώσεις,
συμφωνώ.
Μα τι γίνεται με τα δικαιώματα;
Σαν τους τρελούς, να κάνουμε αυτά που πρέπει.
Και με τα θέλω;
Τι γίνεται με τα θέλω;
Τα ξέχασες με το τρέξιμο...
Με το τρέξιμο ξέχασες να ζεις
Με το τρέξιμο ξέχασες να διαβάζεις τους ανθρώπους.
Όλα στέκονται στην επιφάνεια πλέον.
Όλα τα κρίνουμε με το πως φαίνονται.
Μα γιατί δε βλέπεις;
Η καρδιά μου είναι εδώ, ανοιχτή για σένα
μα εσύ βλέπεις πάντα τις κλειστές.
Δε θα φταίω λοιπόν, αν όταν με κοιτάξεις,
έχει κλείσει και η δική μου.

Κουβέρτα

Κουβέρτα, τσάι, θερμόμετρο και κομπρέσα.

Σαββατόβραδο με ξεχωριστή παρέα!

Κι αν ... Κι αν

Κι αν (1)

Κι αν εγώ σε βλέπω έτσι,

Εσύ πάντα θα με βλέπεις αλλιώς.

Κι αν (2)

Κι εσύ με βλέπεις αλλιώς,

Εγώ πάντα θα σε βλάπω έτσι.

2013

Καινούργια χρονιά...

2013...

13...

Εύχομαι λοιπόν αυτό το 13 να είναι τυχερό. Να φέρει υγεία σε όλους τους ανθρώπους. Να φέρει δουλειές σε αυτούς που έχουν κοπιάσει και τις χρειάζονται. Να προσφέρει απλόχερα αγάπη σε όλους και να διώξει τη μοναξιά. Να φέρει καλή τύχη σε όλα τα παιδιά του κόσμου και δύναμη σε όλους τους μεγάλους να κυνηγάνε τους στόχους τους. Να διώξει πίκρες, δάκρυα και κρίση και να φέρει ανάπτυξη, χαμόγελα και ευτυχία.

Εύχομαι το 2013 να είναι η χρονιά που θα ανασάνουμε, που θα δουλέψουμε, που θα πάμε μπροστά.

Να έχετε όλη μια ευτυχισμένη χρονιά, γεμάτη υγεία!!! :)