Πάει ένας χρόνος που έφυγες και η απουσία σου ανεπέστητη... Και δεν ξέρω γιατί μέσα μου παλεύουν οι τύψεις. Ό,τι κι αν ήσουν ήσουν αίμα, ήσουν συγγενής, θα έπρεπε να ήσουν δικός μου άνθρωπος. Αλλά δε νοιώθω τίποτα παραπάνω από υποχρέωση, όπως όταν ήσουν εδώ. Έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε. Όλο εγώ έπρεπε να κάνω για να είσαι εσύ ευχαριστημένος. Εσύ δεν έπρεπε τίποτα. Δεν έπρεπε να ήσουν δίπλα μου, δεν έπρεπε να ήσουν... Άστο καλύτερα. Εσύ έπρεπε και περισσότερο από μένα.
Ένα χρόνο μετά με γεμίζεις πάλι με τύψεις. Γιατί δε μου λείπεις, γιατί δε στεναχωριέμαι, γιατί δε νοιώθω τίποτα τίποτα. Νοιώθω κακός άνθρωπος, νοιώθω άσχημα, νοιώθω άκαρδη. Αλλά στην τελική, εγώ είμαι αυτή με την καρδιά, γιατί μέσα στο τίποτα που μου έδινες, εγώ ακόμα κάτι νοιώθω και ακόμα ελπίζω και εύχομαι τα καλύτερο για σένα όπου κι αν βρίσκεσαι τώρα. Ένα καλύτερο που σύμφωνα με τα πιστεύω μου δε το αξίζεις, αλλά μέσα από την καρδιά μου θέλω να το έχεις.
Ένα χρόνο μετά...
