Ανοιχτή καρδιά

Στις καρδιές των ανθρώπων η ουσία,
μια ουσία χαμένη στο χρόνο, στο δρόμο.
Όλα βιαστικά, όλα στο πόδι.
Δε μένει κανείς, δε νοιώθει, δε βλέπει.
Τρέχουν οι άνθρωποι από εδώ και από εκεί να προλάβουν.
Να προλάβουν τι άραγε;
Να ζήσουν τι;
Τι ζεις; Τι κάνεις;
όταν δεν προλαβαίνεις καν να ακούσεις την καρδιά σου;
Όταν δεν έχεις χρόνο να κοιτάξεις τον άλλο στα μάτια;
Όταν δεν ακούς, δεν βλέπεις, δε νιώθεις;
Ποια ζωή μέσα σε καλούπια;
Δουλειά και υποχρεώσεις,
συμφωνώ.
Μα τι γίνεται με τα δικαιώματα;
Σαν τους τρελούς, να κάνουμε αυτά που πρέπει.
Και με τα θέλω;
Τι γίνεται με τα θέλω;
Τα ξέχασες με το τρέξιμο...
Με το τρέξιμο ξέχασες να ζεις
Με το τρέξιμο ξέχασες να διαβάζεις τους ανθρώπους.
Όλα στέκονται στην επιφάνεια πλέον.
Όλα τα κρίνουμε με το πως φαίνονται.
Μα γιατί δε βλέπεις;
Η καρδιά μου είναι εδώ, ανοιχτή για σένα
μα εσύ βλέπεις πάντα τις κλειστές.
Δε θα φταίω λοιπόν, αν όταν με κοιτάξεις,
έχει κλείσει και η δική μου.