Χριστούγεννα

Χριστούγεννα σήμερα και μακάρι οι καρδιές των ανθρώπων να γεμίσουν από αγάπη και γαλήνη, για να κυλά η ζωή καλύτερα.

Χρόνια Πολλά!

Γράμμα στον Άγιο-Βασίλη

Αγαπημένε μου Άγιε-Βασίλη,

     έχω χρόνια να σου γράψω γράμμα, αλλά όχι επειδή έπαψα να πιστεύω σε σένα. Δεν ξέρω αν έχεις μεγάλη κοιλιά και άσπρα γένια, αν φοράς κόκκινα ρούχα και κατεβαίνεις από τις καμινάδες. Δεν ξέρω αν έρχεσαι από τον Β. Πόλο με τους ταράνδους σου κι αν ο Ρούντολφ έχει κόκκινη μύτη. Ξέρω όμως πως υπάρχεις και πως κάθε χρόνο έρχεσαι την Πρωτοχρονιά και φέρνεις δώρα.

     Πέρασε πια η εποχή που ζητούσα παιχνίδια και αυτό δεν ξέρω αν θα σε διευκολύνει ή θα σε δυσκολέψει. Για την καινούργια χρονιά σου ζητάω μερικές ώρες εργασίας ακόμα. Την υγεία την στέλνεις σε κουτάκι χρόνια τώρα κι ελπίζω να την στείλεις και φέτος. Ένα πιο ενισχυμένο κουτάκι υγείας ξέρεις που θέλω να το στείλεις.

     Σε ευχαριστώ πολύ για κάθε χρονιά και για αυτή τη χρονιά, ό,τι κι αν φέρεις.

Maita

ΥΓ. Υπόσχομαι να είμαι καλό παιδάκι :)

Ηλιαχτίδα

Μια ηλιαχτίδα πάνω στο φεγγάρι

και η ζωή μου ανθίζει πάλι!

Γράμμα για σένα

Κι αν όλα αλλάζουν, κάποια πράγματα μένουν ίδια. Και μες τις αλλαγές, εσύ, να λείπεις και να μου λείπεις. Δε θα στεναχωρηθώ, μα θα σε θυμηθώ. Εσένα, τις ιστορίες μας, τις κουβέντες μας, τα παιχνίδια μας. Έχει περάσει καιρός από εκείνο το μόνιμο αντίο, μα σε όλες αυτές τις αλλαγές, η αλήθεια, μου λείπεις πιο πολύ. Σκέφτομαι ώρες-ώρες τι θα μου έλεγες εσύ, πως θα αντιδρούσες, πόσο θα χαιρόσουν. Γιατί θα χαιρόσουν! Όλα φτιάχνουν, όλα μπαίνουν σε μια σειρά. Όχι εύκολα, αλλά τελικώς όμορφα κι εσύ θα χαιρόσουν και θα περηφανευόσουν για μένα. Έτσι δεν είναι; Έτσι είναι... Έτσι πρέπει να είναι. Όλα φτιάχνουν, προσωπικά, επαγγελματικά, όλα. Κι εκείνοι οι φόβοι που σε ανησυχούσαν πάνω μου, σιγά-σιγά φεύγουν για τα καλά. Ξαναγράφω κιόλας. Το χέρι μου δεν προλαβαίνει τις σκέψεις και η συνέχεια στο μυθιστόρημα που δεν μπορούσα να γράψω με τίποτα, μπορεί πλέον να γραφτεί. Ναι, ναι καλά το κατάλαβες! Γιατί είμαι σίγουρη πως κατάλαβες. Βέβαια ώρες-ώρες οι σκέψεις τρέχουν τόσο πολύ που δεν μπορώ να κοιμηθώ. Τη μέρα ασχολούμαι επί το πλείστον με τα θέματα της δουλειάς και... άλλα και το βράδυ όταν μένω μόνη το μυαλό παίρνει φωτιά και δεν ξέρω πως να το σταματήσω. Ευτυχώς που δεν έχω πρωινή δουλειά. Με φαντάζεσαι με πρωινή δουλειά αυτή την περίοδο; Μέχρι να συνήθιζα τον ύπνο θα κουτουλούσα! Προσπαθώ βέβαια να μην ξεφεύγει πολύ το πράγμα και ό,τι ώρα και να κοιμάμαι να ξυπνάω σχετικά νωρίς. Σχετικά... Αναρωτιέμαι τι θα έλεγες αν τον γνώριζες. Τι εννοείς ποιον; Τον κύριο λόγο όλων αυτών των αλλαγών. Κι έγινε τόσο ξαφνικά. Το κλικ μέσα μου και η αλλαγή στα πάντα γύρω μου. Όλα τα βλέπω διαφορετικά και όλα πηγαίνουν τόσο καλά τελευταία που φοβάμαι μην προσγειωθώ απότομα. Είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα τόσο καλά; Η απάντηση μάλλον είναι ναι κι εσύ θα μου έλεγες να πάψω να το ψάχνω και να το χαρώ. Κι αυτό έχω σκοπό να κάνω, απλώς να, μιας που σου γράφω θέλω να στα πω όλα. Άλλωστε ποτέ δε σου έκρυψα καμία σκέψη μου. Καλά, καλά μη φωνάζεις! Όλοι έχουμε και κάποιο μυστικό, έχω κι εγώ τα δικά μου... ακόμα κι από εσένα.

Λοιπόν, μάλλον πρέπει να σταματήσω κάπου εδώ αυτό το γράμμα. Άλλωστε δεν χρειάζεσαι γράμμα για να τα ξέρεις όλα αυτά. Μη σου πω πως πλέον εσύ ξέρεις τα μυστικά μου πιο καλά και από μένα.

Σε αγαπάω πολύ! :)

Τα αντίθετα

Και το καλό και το κακό από δίπλα μας περνάν.

Δικιά μας απόφαση ποιο θα επιλέξουμε.

Και η χαρά κι η θλίψη στην ίδια ιστορία σμίγουν.

Δικιά μας απόφαση ποιο θα κρατήσουμε.

Και το χαμόγελο και το δάκρυ στο ίδιο πρόσωπο εκφράζονται.

Δικιά μας απόφαση ποιο θα νιώσουμε πιο δυνατά.

Και μια το ποτήρι μισογεμάτο.

Και μια το ποτήρι μισοάδειο.

Ένα ποτήρι όμως είναι ένα ποτήρι.

Δικιά μας επιλογή τι θα βάλουμε μέσα.

Κινητό

Κι αν η μέρα μου είναι κουραστική,

όλα αλλάζουν όταν χτυπάει το κινητό και είσαι εσύ!

Η ελπίδα

Η ελπίδα του κόσμου στα όνειρα των παιδιών.

Η ελπίδα του κόσμου στους αγώνες των νέων.

Η ελπίδα του κόσμου στα μάτια σου και στα δικά μου.

Να το θυμάσαι :)

Μικρά βήματα

Με μικρά βήματα νοιώθω να πλησιάζω σιγά-σιγά τους στόχους μου. Κι αυτά τα μικρά βήματα είναι πολύ μεγάλα για αυτή την εποχή.

Και δε με νοιάζει που διαβάζω περισσότερο από ποτέ τον τελευταίο καιρό. Διδάσκω κι αυτό είναι ένα όνειρο που είχα από καιρό. Αν και μου φαίνεται περίεργο πως πρέπει να διαβάζεις περισσότερο όταν διαβάζεις πράγματα που γνωρίζεις, όμως είναι πολύ δύσκολο να μπεις στα δεδομένα και στις γνώσεις της κάθε τάξης, κάθε φορά. Κι αν διαβάζω περισσότερο από ποτέ, δε με νοιάζει, το ευχαριστιέμαι γιατί στο τέλος κρατάω τα δικά μου χρήματα, της δικής μου εργασίας και το συναίσθημα είναι απίθανο. Κι αν διαβάζω περισσότερο από ότι στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο δε με νοιάζει, γιατί κάνω αυτό που θέλω.

Και ναι, μπορεί να μην έχω τις πολλές ώρες ή τους πολλούς μαθητές, όμως με μικρά βήματα πάμε μπροστά, με τα μεγάλα σκοντάφτουμε.

Μικρά βήματα λοιπόν και πάμε.

Φεύγω τώρα έχω μάθημα!

Ευτυχία

Κι αν το καλοσκεφτείς...

Δεν υπάρχει μοναδικός τρόπος για κάθε άνθρωπο να πλησιασει την ευτυχία.

Άμα κάτι πάει στραβά κάτι άλλο θα βρεθεί...

Μεταβατική περίοδος

Οι μεταβατικές περίοδοι είναι καλές και χρήσιμες. Είναι ευκαιρία για αναθεώρηση, για διόρθωση λαθών, για αρχή καινούργιων καταστάσεων. Αλλά μια μεταβατική περίοδος δεν είναι μόνο αλλαγές, είναι και διατήρηση. Διατήρηση των ωραίων στιγμών, των μαγικών εικόνων, των καλών των οποίων αποκομίσαμε και δε θέλουμε να αλλάξουμε. Μια μεταβατική περίοδος δεν είναι ένα νέο ξεκίνημα από το μηδέν, είναι μια συνέχεια που έχει αλλαγές αλλά και σταθερές.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε μεταβατική περίοδο. Αλλάζω μέρη, αλλάζω συνήθειες, αλλάζω προτεραιότητες. Φανταζόμουν από καιρό αυτή τη μεταβατική περίοδο και την φανταζόμουν πολύ διαφορετική. Η κρίση άλλαξε λίγο τα δεδομένα. Πίστευα πως θα έκανα ένα μικρό διάλειμμα διακοπών πριν πιάσω δουλειά. Τώρα δεν βρίσκω δουλειά και αισθάνομαι "τύψεις". Πίστευα ότι θα έκανα ένα μικρό στοπ κάποιων μηνών στο σπίτι των γονιών μου και μετά θα έμενα μόνη μου. Τώρα η ιδέα πως θα συντηρώ σπίτι μόνη μου μοιάζει τρομακτική. Πίστευα κι άλλα που μου στέρησαν, αλλά αυτό δε σημαίνει πως τα βάζω κάτω. Μπορεί να μου στερούν πολλά, τόσο δικά μου όσο και των δικών μου, αλλά εγώ δε σταματώ να ονειρεύομαι. Δεν σταματώ να προσπαθώ να πραγματοποιήσω αυτά που θέλω.

Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Τι βλέπω; Εμένα! Κι αυτό καμιά μεταβατική περίοδος, κανένα γκρεμισμένο όνειρο και καμία κρίση δε μπορεί να το αλλάξει. Για αυτό δε με νοιάζει αν περνάω μια μεταβατική περίοδο κρίσης, μελαγχολίας και απογοήτευσης. Όσο προσπαθώ ξέρω πως δε θα χαθώ κι ό,τι κι αν μου λένε εγώ ξέρω... Συνεχίζω την προσπάθεια κι όλα θα πάνε εν τέλη καλά.

Even if...

Ακόμα κι αν η ζωή παίρνει τα όνειρα μου μακρυά,

εγώ μπορώ ακόμα να τα πραγματοποιήσω!

Even if life takes my dreams away, I still can make them come true!

Θάνατος και ζωή

Κι αν ο θάνατος μας ακουμπά και το αντίο γίνεται μόνιμο και βαρύ, η ζωή συνεχίζεται.

Και για όλους αυτούς που φύγαν και μας αγαπούσαν, πρέπει να συνεχίζουμε να χαμογελάμε και να ζούμε με το κεφάλι ψηλά.

Κι αν πονά η απουσία και το κενό είναι μεγάλο, παίρνουμε φως από το αστέρι και συνεχίζουμε.

Κι αν κυλάει το δάκρυ δεν είναι κακό, φτάνει να μην μπλοκάρει τα βήματα μας.

Ο πόνος είναι βαθύς και μεγάλος, αλλά... θα τα καταφέρουμε :)

Κι ο θάνατος πολύς για τόσο λίγο διάστημα...

Αλλαγές

Οι αλλαγές δεν είναι εκεί,

είναι εδώ!

Απολογισμός εξαμήνου

Το τελευταίο εξάμηνο, τίποτα δεν πήγαινε όπως το ήθελα. Καλά εντάξει, είμαι υπερβολική. Σχεδόν τίποτα. Ό,τι σχέδια έκανα, ερχόντουσαν τούμπα. Σα να έπρεπε να αλλάζουν όλα τη στιγμή που τα χρειαζόμουν εγώ. Κάποιοι λένε πως φταίει το δίσεκτο. Εγώ δε το πιστεύω. Απλώς αυτός ο κύκλος έπρεπε να κλείσει έτσι.

Το περίεργο όμως είναι πως ενώ όλα πήγαιναν στραβά και η μία απογοήτευση διαδεχόταν την άλλη, πιστεύω πως είχα το πιο δημιουργικό εξάμηνο. Ένας λόγος που πολλά σχέδια χάλασαν, ήταν πως υπήρχαν πολλά σχέδια. Όταν μου κατέστρεψαν το πρώτο, εγώ βρήκα το εναλλακτικό κι όταν το γκρέμισαν κι αυτό, εγώ βρήκα το επόμενο και μπορεί το παιχνίδι αυτή τη στιγμή να είναι υπέρ τους, αλλά αυτά που έχω κερδίσει μέχρι τώρα, είναι πολύ παραπάνω από ό,τι μπορούν να φανταστούν.

Και το παιχνίδι δεν έχει λήξει ακόμα, απλώς το πήγαν σε μια ακόμα παράταση. Γιατί αυτό το παιχνίδι είναι καταδικασμένο να το κερδίσω εγώ, κι ας φαίνεται όσο εγωιστικό θέλει. Έχασα πολλά, αλλά κέρδισα και πολλά και στο τέλος ο πόντος θα πάει σε μένα. Η διαφορά; Όταν τελειώσουν όλα, εγώ πέρα από τη νίκη, θα έχω την ικανοποίηση πως ό,τι κατάφερα το κέρδισα με την αξία μου και παίζοντας δίκαια. Δεν έκλεψα, δε χρησιμοποίησα την εξουσία μου εναντίον κανενός, δεν ξέχασα την ανθρωπιά μου. Αυτοί μάλλον τα έκαναν όλα και τους λυπάμαι.

Στην εποχή που ζούμε, το να βοηθάμε κάποιον, τη στιγμή που δε χάνουμε τίποτα, είναι το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας. Γιατί σε αυτή την εποχή, όλοι κάποια στιγμή θα χρειαστούμε κάποια βοήθεια. Αν δεν έχουμε δώσει ποτέ, δεν είναι σίγουρο πως θα πάρουμε. Και ειλικρινά τους εύχομαι να μη χρειαστούν ποτέ τίποτα, αλλά αν κάποια στιγμή χρειαστούν μακάρι να μην πέσουν σε ανθρώπους σαν κι αυτούς, αλλά λίγο περισσότερο σαν κι εμένα. Γιατί εγώ μπορεί από εκείνους να μην πήρα τίποτα παρά ένα χτύπημα να πάω ακόμα πιο κάτω, αλλά έχω πολύ βοήθεια από πίσω, γιατί έχω δώσει πολύ βοήθεια. Το δικό μου αποτέλεσμα θα είναι +. Το δικό τους; Κι ας φαίνεται όσο εγωιστικό θέλει.

Θαρραλέος

Δεν ξέρω αν το έχει πει κάποιος, εγώ το είχα ακούσει πριν χρόνια στην αγαπημένη εφηβική μεταγλωττισμένη σειρά.

"Το να είναι θαρραλέος δε σημαίνει να μη φοβάσαι,

είναι να φοβάσαι και να έχεις τα κότσια να το κάνεις!" 

Αποτέλεσμα άγχους

Τελικά το άγχος μας κάνει κακό... Μια φορά το ένοιωσα κι εγώ και τίποτα δεν πήγε όπως το ήθελα.

Δεν πειράζει όμως, για αυτό υπάρχουν οι δεύτερες ευκαιρίες. Μαθαίνουμε από τα λάθη, δεν τα ξανακάνουμε και την επόμενη φορά, χωρίς άγχος, ευελπιστούμε για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Κοινωνικό μήνυμα:
ΜΗΝ αγχώνεστε! Καταστρέφεται την υγεία σας και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα καταφέρετε αυτό που θέλετε.

;-)

Άγχος

Στα 24 χρόνια ζωής, πρώτη φορά νοιώθω τόσο πολύ άγχος και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ.

Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν αγχώνονται; Μέχρι τώρα δεν μου είχε τύχει...

(Δώστε μια ευχή την Τρίτη να τελειώσουν όλα)

Βία

Η βία είναι βία όποια μορφή και να έχει. Σωματική, ψυχολογική, συναισθηματική, λεκτική δεν έχει σημασία. Η βία είναι βία. Κι εγώ καταδικάζω οποιαδήποτε μορφή βίας.

Και δεν μπορώ να καταλάβω πως υπάρχουν άνθρωποι που δικαιολογούν κάποια μορφή βίας. Δεν μπορείς να χτυπάς κάποιον, αλλά εξίσου δεν μπορείς να προσβάλλεις κάποιον. Δεν μπορείς να χτυπάς κάποιον, αλλά εξίσου δεν μπορείς να εκβιάζεις κάποιον. Δεν μπορείς να χτυπάς κάποιον είτε το χτύπημα είναι σωματικό είτε συναισθηματικό.

Η βία είναι κατακριτέα. Η βία δε μου αρέσει. Τη βία δεν την δικαιολογώ. Είτε είναι σωματική, είτε ψυχολογική, είτε συναισθηματική, είτε λεκτική. Δε θέλω να υπάρχει η βία στις ζωές των ανθρώπων.

Ουτοπικό; Μπορεί... Αλλά εγώ συνεχίζω να μη τη θέλω, να μην την αναπαράγω, να σταματάω όποιον μπορώ. Αν το έκαναν όλοι, ίσως, κάποια στιγμή το ουτοπικό να γίνει αληθινό. Κι ίσως τελικά, να μην είναι τόσο κακό να συνεχίζουμε να προσπαθούμε για αυτά που θέλουμε, όσο άπιαστα και να φαίνονται.

Κάτι είναι ανέφικτο επειδή το διάλεξαν εκείνοι ή εμείς;

Κάτω η βία, σε οποιαδήποτε μορφή!

Κι αν...

Κι αν όλα γκρεμίζονται;

Εγώ μπορώ ακόμα να είμαι δυνατή

Λεπτή γραμμή

Μια λεπτή γραμμή,

μια λεπτή γραμμούλα που χωρίζει τα πάντα μέσα μου.

Την πείραξα λιγάκι

κι όλα ανακατεύτηκαν.

Πλημμύρισα από συναισθήματα και εικόνες,

μα πιο πολύ μου έμεινε η νοσταλγία,

για εκείνον τον καιρό που τώρα είναι ξένος,

μα και τόσο δικός μου ταυτόχρονα.

Γέμισα από συναισθήματα και εικόνες,

μα πιο πολύ μου έμεινε η ελπίδα,

για εκείνον τον καιρό που είναι τόσο ξένος,

αλλά μπορώ να τον κάνω δικό μου.

Κι αν δεν έρχονται τα πράγματα όπως τα περίμενα,

κι αν έχουν αλλάξει τα δεδομένα,

εγώ ακόμα μπορώ να ελπίζω

μπορώ να ονειρεύομαι,

και να προσπαθώ.

Κι αυτό δε θα μου το πάρει κανείς.

Πείραξα αυτή τη λεπτή γραμμή,

γιατί δε μου αρέσει να νοιώθω με έναν τρόπο,

να σκέφτομαι μονοδιάστατα.

Όταν όλα είναι δικά μου,

από όλα μπορώ κάτι να πάρω,

κι από όλα μπορώ κάτι να κερδίσω.

Γιατί όλα αυτά είναι εγώ,

είναι η δύναμη,

είναι η ψυχή μου.

Δε θέλω καμιά λεπτή γραμμή να βάζει όρια,

θέλω να πετάω όπου θέλω.

Σκέψεις μια στροφής

Αλλάζω όνομα...

Αλλάζω σπίτι...

Αλλάζω ρούχα....

Κάποιοι μπορεί να με ξέρετε, κάποιοι όχι.

Κάποιοι μπορεί να με αναγνωρίσετε, κάποιοι όχι.

Μετά από σχεδόν 2 χρόνια, νοιώθω την ανάγκη να επιστρέψω, απόλυτα ανανεωμένη, σε μια καινούργια περίοδο της ζωής, θέλοντας να κάνω κάτι τελείως διαφορετικό.

Το μυαλό μας σκέφτεται συνέχεια. Απλά και σύνθετα πράγματα, δεν υπάρχουν κανόνες. Άλλες φορές σκέφτεται έξυπνα και άλλες χαζά. Άλλες φορές πονηρά και άλλες αγαθά. Άλλες φορές σωστά και άλλες λάθος.

Έτσι κι εδώ, δεν υπάρχουν κανόνες, υπάρχουν σκέψεις. Σύνθετες και απλές, έξυπνες και χαζές, πονηρές και αγαθές, σωστές και λάθος. Σκέψεις που μέσα σε μια στιγμή, μέσα σε μια στροφή του μυαλού ξεπετάγονται.

Σκέψεις μια στροφής, όχι επεξεργασμένες, όχι φτιαγμένες, απλώς σκέψεις,