Δε γράφω πια... Όχι εδώ τουλάχιστον, γιατί το σπίτι συνεχίζει να είναι γεμάτο χαρτάκια με ιδέες, προτάσεις, σκέψεις. Κυρίως όμως πράξεις. Τα χαρτάκια με τα όνειρα και τα σχέδια λιγόστεψαν και τη θέση τους πήραν χαρτάκια με πράξεις και ασκήσεις που προσπαθώ να βγάλω. Ασκήσεις για διαγωνίσματα, για φυλλάδια, για παραδείγματα. Αριθμοί, αριθμοί, αριθμοί. Και σημειώσεις. Πολλές σημειώσεις γεμίζουν τον υπολογιστή μου, το γραφείο μου, τα ντοσιέ μου. Τελειώσαν οι ιστορίες, τα παραμύθια, τα μυθιστορήματα, τα στιχάκια. Που καιρός για αυτά; Αυτά ζουν στην ψυχή μου πια. Ξεπηδάνε κάποια βράδια και ψάχνω στυλό και χαρτί στα σκοτάδια, αλλά όταν βρω πάντα είναι αργά. Δε θυμάμαι τι σκεφτόμουν, τι έλεγα, τι ήθελα να γράψω. Λίγα γλυτώνουν, αλλά όχι στην αυθεντική, αυθόρμητη μορφή τους και έτσι δε μου αρέσουν. Πετάω τα περισσότερα και κρατώ ένα-δυο ίσα ίσα για να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν έπαψα να ονειρεύομαι.
Σκέφτομαι καμιά φορά την εποχή του εδώ. Τα φοιτητικά χρόνια που κάτι είχα να πω κάθε φορά, που κάτι ήθελα να γράψω. Νοσταλγώ και θυμάμαι. Μετά όμως με τρώει το σήμερα. Ένα όμορφο σήμερα, που όμως κάτι του λείπει. Του λείπει λίγο από το όνειρο, λίγη από την επιθυμία, λίγη από την αισιοδοξία του τότε. Πλέον δεν πιστεύω, δεν περιμένω, δεν ονειρεύομαι. Ζω με αυτά που έχω και χαίρομαι, γιατί δεν είναι άσχημα, αλλά το κομμάτι που έφυγε, δεν έπρεπε να φύγει. Δεν μπορείς να είσαι νέος και να μη θες το καλύτερο, να βολεύεσαι.
2015 λοιπόν και αυτό που θέλω είναι να γυρίσουν τα όνειρα και οι ελπίδες. Σε όλους. Ό,τι κι αν συμβαίνει, όπως κι αν είναι τα πράγματα. Όμορφα ή άσχημα. Εύκολα ή δύσκολα. Να γυρίσει η ελπίδα και τα όνειρα που έφυγαν. Μόνο έτσι ο κόσμος πάει μπροστά με όμορφο τρόπο.
Καλή χρονιά σε όλους! Υγεία πάνω από όλα, αλλά και όνειρα και ελπίδες για να κυνηγήσουμε.
